گفت‌وگوی صمیمی با مرد صنعت آذربایجان

به گزارش صریر از تبریز، رضا پاشائی، قطعه ساز نمونه کشوری که هم اکنون، رئیس هیأت مدیره انجمن نیرو محرکه، صنایع همگن و قطعه‌سازان خودرو کشور و نائب رئیس خانه صنعت و معدن و تجارت استان است، این بار پای در عرصه انتخاباتی گذاشته و به عنوان نماینده صنعتگران درصدد تکیه بر صندلی سبز بهارستان است.

گذری بر گفت‌و‌گوی تفصیلی صریر با رضا پاشایی خالی از لطف نخواهد بود.

 

–           از فعالیت های سال‌های دور خانواده پاشایی در عرصه صنعت بفرمایید؟

نزدیک ۶۰ سال است که خانواده بنده مشغول صنعت تراشکاری هستند. پدرم قبل از انقلاب تراشکاری داشتند و برای نابودی رژیم شاهنشاهی بسیار تلاش کردند و بعد از انقلاب نیز جهت کمک به نظام از هیچ کاری دریغ نکردند. حدودا در سال ۶۲ واحد تراشکاری لشکر عاشورا با دستور شهید باکری راه اندازی شد.

شهید باکری به حاج آقا(پدر بنده) گفتند؛ لشکرهای دیگر واحد تراشکاری دارند و ما هم باید راه بیاندازیم؛ حاج آقا پذیرفت و واحد تراشکاری راه افتاد، هرچند که بچه هایش هم آن زمان در جبهه شهید شده بودند. از آن زمان هرچه می توانستند برای جنگ و جبهه و برای ساختن ادوات لازم کار کردند و ریالی هم بابت آن دریافت نکردند. یکی از کارهایی که انجام دادند اصلاح خمپاره هایی بود که داخل آن ها ریخته اضافی وجود داشت و درست به هدف نمی خورد.

مبارزه در زمان جنگ تحمیلی جهاد اصغر بود اما پس از جنگ جهاد اکبر شروع شد و ما وقتی دیدیم که رهبر انقلاب به تولید و اقتصاد تاکید زیادی دارند، یک واحد تولیدی ایجاد و به تدریج آن را توسعه دادیم سپس با ساماندهی طاها صنعت تبریز شروع به تولید قطعاتی کردیم که وجود نداشتند.

به مجموعه تراکتورسازی ترمزهای عمل کننده دادیم؛ تراکتورهای ۲۸۵ و ۳۹۹ را برای اولین بار به ساخت داخل رساندیم. از پیستون های پراید شروع کرده و نیسان، پژو و تیبا را ساختیم. تیبا را سال گذشته به ساخت داخل رساندیم و کارهایی از این قبیل را انجام دادیم. رسالت ما در صنعت این است که با جدیت بیشتری کار کنیم.

 

–           از مشکلات حوزه کاری خود و صنعت استان مواردی را ذکر کنید؟

مشکلات صنعت زیاد است، مثلا وقتی برای یک کارخانه قطعه تولید می کنیم و آنها متعهد می شوند که پول را طی دو ماه به ما برگردانند اما وقتی به تعهد خود عمل نمی کنند تولید کننده به زحمت می افتد؛ از طرفی سود تولید قطعه نیز پایین است و به تدریج زیان به وجود می آید و تولید کننده انگیزه ی خود را برای تولید قطعه از دست می دهد. اکنون در شرایطی قرار داریم که احساس می کنم صنعت نیازمند تحول اساسی است.

لازم است مسؤولان ارشد استانی و کشوری به این مساله ورود کنند. متاسفانه سیستم بانکی را در مورد صنعت قفل کرده اند و هیچ حمایت و کمکی نمی کنند. امیدواریم این مشکلات بخصوص مشکل نقدینگی در صنعت مرتفع شود.

 

–          به نظر شما چه قوانینی در حوزه صنعت دست و پاگیر است؟

مشکل فقط موانع قانونی نیست، بلکه ابتدا باید مسؤولان امر مشخص کنند که به چه سطحی می خواهند برسند؟! آیا می خواهند صنعت پیشرفت کند یا درجا بزند! اگر این مشخص شود معلوم می شود که چه کار باید کرد. ما برای بازدید از نمایشگاهی در ترکیه دعوت شده بودیم؛ آنجا از نحوه حمایت مسؤولان از صنعت مطلع شدیم که خیلی جالب بود.

مثلا اگر کسی به نقدینگی نیاز داشته باشد، آن را تامین می کنند و در ازای آن از صنعتگر و تولید کننده می خواهد تا مدت معینی مقدار معینی از کالا را با استفاده از تکنولوژی روز تولید کند که اگر این کار را انجام داد در مهلت مقرر اصل پول را بدون درصدی سود و بهره از او بازپس می گیرند اما اگر صنعتگر به تعهد خود عمل نکرد پس از پایان مهلت علاوه بر سود بانکی باید جریمه نیز بپردازد. در کشور ما نه تنها این حمایت ها وجود ندارد بلکه پول قطعه ی تولید شده را یک سال پس از تولید به سختی به ما پرداخت می کنند!

این مقدار سود بانکی در صنعت اصلا توجیهی ندارد و باید نرخ بانکی را به تک رقمی کاهش بدهند. دولت هایی که ما بر آن ها شعار مرگ بر می دهیم به مردم خود وام هایی با نرخ سود چهار درصد می دهند؛ وام دادن به صنعت با ۲۴ درصد سود، به معنی از پا انداختن صنعت است.

–           قطعا شما، ملموس تر از دیگر حوزه ها، تاثیرات تحریم را می توانید ارزیابی کنید. به صورت واقعی، تحریم ها در حوزه صنعت چقدر تاثیر داشته است؟

بیش از تحریم، خود تحریمی ها تاثیرگذار است؛ زمانی که دلار هزار و دویست تومان بود، به سایپا جنس فروختیم اما آنها طلب خود را در ماه هشتم نود و یک پس دادند که دلار سه هزار و سیصد تومان شده بود. در واقع من تقسیم بر سه شدم و این برای صنعتگر ضرر بزرگی بود.

–           شما نائب رئیس خانه صنعت، معدن و تجارت استان هستید، برنامه این مجموعه برای هم افزایی بیشتر و مطالبه مشکلات صنعت چیست؟

خانه صنعت و معدن جایی است که تمام صنوف فلزی، غیر فلزی، مواد غذایی و غیره آنجاست و این مشکلات صرفا برای قطعه سازان نیست بلکه مشکلات خانه صنعت و معدن اساسی است و این قوانین در مورد مالیات و بیمه و غیره برای همه صنوف دست و پا گیر است، درحال بررسی مشکلات صنعتگران هستیم. اولین برنامه ما این است که مسئولین استانی را با خود همراه کنیم.

–           مسئولان استانی و صنعتگران استان تا چه حد به اقتصاد مقاومتی و تولید ملی باور دارند؟

اگر رهبر به اقتصاد مقاومتی تاکید می کنند از روی حکمت، مطالعه شده و آگاهانه است. عدالت یکی از پارامترهای اقتصاد مقاومتی است که اگر محقق نشود مشکلی حل نمی شود. متاسفانه مسئولین فقط شعار اقتصاد مقاومتی می دهند؛ در حالی که اگر به این شعار ها عمل می کردند مشکلاتمان حل می شد. ما که ادعای مسلمانی و شیعی داریم باید به اوامر رهبر یک به یک عمل کنیم چرا که به تجربه و به کرات دیده ایم که هر چه ایشان مطرح کرده اند طبق نیاز و راه حل اصلی بوده است و همیشه به نتیجه رسیده مگر اینکه آیتم های مطرح شده رعایت نشده باشد.

اگر ما صرفا منتظر باشیم که تحریم ها رفع می شود و بعد مشکلات حل می شود، این اعتقاد کاملا غلط است. حتی اگر تحریم ها شکسته شود، چنانچه درهای کشور را یکدفعه به روی واردات باز کنیم، بازهم زمین می خوریم. اگر تحریم ها هم برداشته شود، باز صنعت ما ضعیف است، ابتدا باید تجدید قوا کند و سپس مقابل اروپایی ها درآید. وقتی تحریم ها رفع شد نباید درهای کشور را یکباره باز کنیم بلکه باید این اتفاق به تدریج اتفاق بیافتد. چون اگر یکباره درهای کشور گشوده شود تولیدات اروپا که برتر از تولیدات داخلی صنعت ما هستند کمر صنعت داخلی را خواهند شکست. باید توجه کنیم که ما سی و پنج سال است که در تحریم هستیم و تکنولوژی های برتر دنیا به کشور ما وارد نشده است.

 

–          به نظر شما ایران که در حوزه هایی مثل هسته ای و دفاعی پیشرفت عالی دارد، چرا در زمینه فناوری های صنعتی ضعیف است؟

علت این است که در زمینه هسته ای یا دفاعی مثل ساخت پهپادها، یک تیم علمی و تکنولوژی قوی به کار گرفته اند. اگر آنها به سرعت توانستند چنین تجهیزاتی را بومی سازی کنند برای این است که هم دانشگاه و متخصصان کمکشان کردند و هم ایمان و تعهد به کمکشان آمد. وقتی زلزله آمد ساختمانی کهنه ساز در ورزقان اصلا آسیب ندیده بود اما ساختمانی تازه ساز در اثر زلزله تخریب شده بود. وقتی سؤال شد چرا این بنای نوساز تخریب شد و به بنای قدیمی آسیبی نرسید؛ گفتند چون این ساختمان را با سیمان ولی آن یکی را با ایمان ساخته اند!

در مورد صنعت چندان رغبتی وجود ندارد و خیلی از دلالان اصلا راضی به تولید ادوات صنعتی در داخل ایران نیستند. دلالانی هستند که کالا را دو سه برابر قیمت می فروشند و مافیایی هستند که کارهای کمرشکنی انجام می دهند که خیلی ها خبر ندارند. با وجود همه این مشکلات، معتقدم که ما می توانیم؛ اگر بتوانیم تکنولوژی مورد نیاز را به دست بیاوریم توانمندی خود را حفظ می کنیم. متاسفانه اکنون با تکنولوژی برتر دسترسی نداریم و دیوار قطور و بزرگی بین تکنولوژی اروپا و غرب بین ایران وجود دارد و وقتی قطعه ای هم به ما می دهند با صد ناز و عشوه و چندین برابر قیمت برای ما تمام می شود.

اگر موانع رفع شود در کشور ما بخصوص در آذربایجان برای قطعه سازی فضا و پتانسیل کافی وجود دارد؛ آذربایجان یک استان صنعتی است و در این زمینه حرف برای گفتن دارد.

–           از یارانه ها چقدر برای تولید اختصاص می یابد؟

تا به حال ریالی در این مورد دریافت نکرده ایم؛ مدام وعده می دهند که به شما کمک خواهیم کرد اما نمی دانیم این وعده ها چه زمانی عملی خواهد شد. البته ما مطالبه خود را با مسئولین در میان گذاشته ایم.

–          حرف آخر..

تا زمانی که زنده ایم و نفس می کشیم، تلاش می کنیم و دست روی دست نمی گذاریم تا زمانی که اوامر رهبرمان عملی و اجرا شود. اگر ایشان به تولید داخلی و جهاد اقتصادی یا اقتصاد مقاومتی امر می کنند همه باید عملی شود. امروز سنگر ما صنعت است و ما تا آخرین نفس سنگرها را خالی نمی گذاریم. ما با تمام توان این سنگر را حفظ کرده ایم و هر چقدر هم متحمل زیان شویم، میدان را خالی نمی کنیم.