صریر: امنیت پایدار در جمهوری اسلامی ایران بیش از آنکه محصول واکنشهای مقطعی یا اقدامات تاکتیکی باشد، بر بنیانی راهبردی استوار است که سه مؤلفه کلیدی آن را شکل میدهد: دشمنشناسی دقیق، دوراندیشی در تصمیمسازی و انسجام ملی در سطح جامعه و حاکمیت.
صریر: در طول بیش از چهار دهه از عمر پربرکت انقلاب اسلامی، یک واقعیت راهبردی همواره خودنمایی کرده است؛ همبستگی مردم، همواره نقطه کور اتاقهای فکر براندازی بوده است. هیچ تهدیدی، هرچند پیچیده، چندلایه و پرهزینه، نتوانسته از دیوار مستحکم وحدت و همبستگی ملی عبور کند.
صریر: دوراندیشی، انعطافپذیری و دشمنشناسی، ستونهای بنیادین «اتحاد» به عنوان یک الزام استراتژیک شناخته می شوند.
صریر: میتوان این واقعیت را از سیاستهای تحریمی و فشارهای دیپلماتیک بر ایران استنباط کرد که قدرتهای غربی در تلاش هستند تا از نفوذ فزاینده ایران در منطقه جلوگیری کنند.
صریر: وحدت ملی ایران در معرض تهدیدی نوین با نام «جنگ شناختی» است؛ بدین صورت که دشمنان با استفاده از رسانههای نوین و تبلیغات هدفمند تلاش میکنند اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی را تضعیف کنند.
صریر: امروز «ایران قوی» بیش از هر چیز به وحدتی آگاهانه و مسئولانه نیاز دارد؛ وحدتی که بر شناخت دقیق تهدیدات، از جمله سیاستهای تنشآفرین دولت متخاصم آمریکا، استوار باشد.
صریر: در معادلات جدید قدرت، رسانه دیگر صرفاً ابزار اطلاعرسانی نیست؛ بلکه به سلاحی راهبردی در جنگ نرم بدل شده است.
صریر: دشمنی غرب با جمهوری اسلامی ایران، پدیدهای تازه و محدود به یک دوره یا یک فرد نیست؛ اما دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ، چهرهای عریان، بیپرده و صریح از این خصومت دیرینه را به نمایش گذاشت.
صریر: در روزگاری که شبکههای اجتماعی نقش رسانههای اصلی را بر عهده گرفتهاند، هشتگها نه فقط برچسبهای مجازی، بلکه تبدیل به جریانسازان افکار عمومی شدهاند.
صریر: حکمرانی فضای مجازی بهمعنای انسداد کور یا محدودسازی غیرهدفمند نیست؛ بلکه بهمعنای طراحی یک نظام جامع حقوقی، فرهنگی و امنیتی است که ضمن صیانت از آزادیهای مشروع، از امنیت روانی جامعه و انسجام اجتماعی نیز حفاظت کند.