صریر: حکومت پهلوی فقط یک رژیم استبدادیِ وابسته نبود؛ یک پروژه تمامعیار مهندسی هویت بود. پروژهای که برای بقا، آگاهانه در برابر جامعه دینی ایران ایستاد و بهجای اتکا به اکثریت ملت، به شبکههای محدود، وفادار و غیرریشهدار تکیه کرد. در این میان، فرقه بهائیت نه بهعنوان یک باور شخصی، بلکه بهمثابه یک شبکه تشکیلاتی همسو با قدرت به ابزار کارآمد سلطنت تبدیل شد.
صریر: تجربه تاریخی ایران در دوره پهلوی نشان میدهد که وابستگی، حتی اگر در کوتاهمدت ثبات ظاهری ایجاد کند، در بلندمدت به فرسایش مشروعیت، تضعیف حاکمیت ملی و انباشت نارضایتی عمومی منجر میشود.
صریر: ارتش رژیم شاهنشاهی، بهشدت متکی به آموزش، مستشاری و پشتیبانی لجستیکی ایالات متحده آمریکا بود؛ بهگونهای که بدون حضور کارشناسان خارجی، بخشهایی از توان عملیاتی با اختلال مواجه میشد.
صریر: قیام ۲۹ بهمن سال ۵۶ مردم تبریز علیه طاغوت شاهنشاهی به اذعان تحلیلگران سیاسی، به مثانه آتشی بود که به جان رژیم پهلوی افتاد.
صریر: تکرار شعار «آذربایجان شرفدی، پهلوی بیشرفدی» در جریان دیدار امروز اقشار مختلف مردم آذربایجان شرقی با رهبر انقلاب را میتوان بازتابی از نوعی خوانش تاریخی دانست.
رهبر معظم انقلاب اسلامی گفتند: مدام میگویند ما ناو فرستادیم طرف ایران. خیلی خب، ناو البتّه یک دستگاه خطرناکی است، امّا خطرناکتر از ناو، آن سلاحی است که میتواند این ناو را به قعر دریا فرو ببرد.
صریر: حضور رضا پهلوی در تجمع مونیخ، آن هم پشت شیشههای ضدگلوله و در فضای کاملاً کنترلشده امنیتی؛ نمادی از شکاف عمیق میان ادعاهای پرطمطراق و واقعیت میدانی را نشان می دهد.
صریر: منتقدان ربع پهلوی؛ ارتباط یا همسویی مواضع تهمانده رژیم سابق با سازمان مجاهدین خلق را نشانهای از تقدم ملاحظات سیاسی شخصی بر حساسیتهای امنیتی و اجتماعی جامعه ایرانی ارزیابی میکنند.
صریر: تحولات ماههای اخیر نشان میدهد پروژه «آلترناتیوسازی» برای رضا پهلوی، وارد فاز نهایی و پرریسک خود شده است؛ فازی که در آن، وابستگی امنیتی به دشمن خارجی دیگر پنهان نمیشود، بلکه علنی و مطالبهمحور مطرح میگردد.
صریر: رسانههای غربی به جای بازتاب حقیقت تاریخ، در تلاشند تا تصویر ایدهآلی از رژیمی غیرمردمی، دستنشانده و فاسد ارائه دهند که در خدمت منافع استکباری غرب قرار داشت.