رفراندوم خیابانی علیه پهلوی

صریر: تحولات ماه‌های اخیر نشان می‌دهد پروژه «آلترناتیوسازی» برای رضا پهلوی، وارد فاز نهایی و پرریسک خود شده است؛ فازی که در آن، وابستگی امنیتی به دشمن خارجی دیگر پنهان نمی‌شود، بلکه علنی و مطالبه‌محور مطرح می‌گردد.

صریرنیوز – سعید ایریلوزادیان: تحولات ماه‌های اخیر نشان می‌دهد پروژه «آلترناتیوسازی» برای رضا پهلوی، وارد فاز نهایی و پرریسک خود شده است؛ فازی که در آن، وابستگی امنیتی به دشمن خارجی دیگر پنهان نمی‌شود، بلکه علنی و مطالبه‌محور مطرح می‌گردد. درخواست برای حمله رژیم صهیونیستی به ایران، نه یک خطای محاسباتی، بلکه خروجی طبیعی یک سناریوی شکست‌خورده است که از ابتدا بر «فشار بیرونی» و «بی‌ثبات‌سازی درونی» بنا شده بود.

در ادبیات امنیت ملی، چنین کنش‌هایی ذیل مفهوم «آدرس‌دهی عملیاتی به دشمن»تعریف می‌شود؛ جایی که یک بازیگر سیاسیِ فاقد پایگاه اجتماعی، تلاش می‌کند خلأ مشروعیت خود را با مداخله قدرت‌های متخاصم جبران کند. این همان نقطه‌ای است که پروژه سلطنت‌طلبی از یک جریان رسانه‌ای، به پیوست جنگ ترکیبی دشمن تبدیل می‌شود.

نکته قابل‌تأمل آن‌که حتی در میان منتقدان ساختار سیاسی کشور نیز، این واقعیت قابل انکار نیست. هوشنگ امیراحمدی صراحتاً تأکید می‌کند که رضا پهلوی فاقد توان سیاسی، برنامه حکمرانی و سرمایه اجتماعی است و «تنها مزیتش، انتساب خانوادگی» است. این ارزیابی، از منظر تحلیلی، به‌معنای فقدان هرگونه ظرفیت بومی برای رهبری یک تغییر سیاسی است؛ خلأیی که ناگزیر با اتکای خارجی پر می‌شود.

در مقابل این سناریو، میدان واقعی سیاست ایران تصویر کاملاً متفاوتی را مخابره کرد. حضور میلیونی مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال، از نگاه ناظران امنیتی و اجتماعی، صرفاً یک آیین سالگرد نبود؛ بلکه یک «رفراندوم خیابانی» تمام‌عیار بود. رفراندومی بدون مهندسی رسانه‌ای، بدون اتاق فکر خارجی و بدون واسطه‌های سیاسی.

این حضور گسترده، حامل چند پیام راهبردی روشن بود::

-رد قاطع هرگونه مداخله خارجی در معادلات داخلی ایران

– نه گفتن به سلطنت موروثی و پروژه‌های تاریخ‌مصرف‌گذشته

– و بی‌اعتبارسازی جریان‌هایی که در بزنگاه، امنیت ملی را وجه‌المعامله قدرت‌طلبی شخصی می‌کنند

از منظر امنیت اجتماعی، ۲۲ بهمن امسال نشان داد که وحدت ملی همچنان مؤلفه پنهان اما تعیین‌کننده قدرت ایران است؛ مؤلفه‌ای که نه با تحریم فرسوده می‌شود و نه با جنگ روانی فرو می‌ریزد. این همان نقطه‌ای است که دشمن در آن شکست می‌خورد و اپوزیسیون وابسته، دچار فروپاشی روایت می‌شود.

در نهایت، رفراندوم برگزار شد؛ نه با صندوق، بلکه با حضور؛ و نتیجه روشن بود: ملت ایران، پهلوی و حامیان خارجی‌اش را از معادله آینده حذف کرده است.