پاتولوژیِ روباه!

به گزارش صریر، پاییز سال۱۳۹۵؛ عفریته‌ی انگلیسی، در حلقه‌ی ننگ‌بارِ مرتجعین مسلمان‌نمای منطقه، زبان‌درازی می‌کند و همچون یک طلبکارِ حق‌بجانب، خط و نشان می‌کشد برای ایرانی‌ها!
روبَهانه، نقاب مصلحانه می‌زند بر چهره و چنان ‌شیک و‌ پاک از امنیت سخن می‌گوید که هر کس دولتش را نشناسد خیال می‌کند خودِ الهه‌ی صلح است که بر اریکه نشسته!
اینها با چه رویی دارند چنین بااعتماد به نفس، پزِ بشردوستی می‌دهند؟
با همان رویی که سابقه‌ی سرشار از جنایت و‌ پلشتیِ خود را در ایران، به پشتوانه‌ی غفلت ساده‌دلان و خیانت نوکرانشان، پنهان کرده‌اند. غفلت و خیانت، دست به دست هم داده و دستانِ تا مرفق آلوده به خونِ انگلیسِ خبیث را شسته و دامن آلوده‌اش را رُفته.
خیال انگلیسی ها از جانب تاریخ آسوده است. به زعم خود، چنان جابجا کرده‌اند تاریخ را و چنان اختلالی ایجاد کرده‌اند در فهم تاریخی ما، که می‌دانند کسی جرات و ‌فرصتِ کاویدن و جستن در زیر آوار اسناد مبهم را نخواهد داشت. به اعتبار تجربه، یقین دارند که کسی برای کشف و بازنمایی حقیقت ضدبشری دولت بریتانیا در ایران، سر و دست نخواهد شکست! بر همین اساس، منتهای تصویری که ما از انگلیسی‌ها داریم، روباهی‌ست حیله‌گر که مدام دسیسه کرده و…
اما یکی پیدا می‌شود و بی‌اعتنا به تمام مشهورات انگلیسی، تاریخ این سرزمین را می‌کاود و آن رویِ گرگیِ این روباه را افشا می‌کند.
#ابوالقاسم_طالبی، در #یتیم‌خانه‌ی_ایران، دو جسارت بزرگ به خرج داده؛ نخست، پا گذاشتن روی تمام جزمیات تاریخیِ انگلیس‌ساخته و سپس، تبدیلِ این جسارت کاشفانه به محصولی سینمایی.
او تمام اعتبار انقلابی و دینی‌اش را پای این جسارتش گذاشته. او در فیلمش، حقیقتِ انگلیس را پاتولوژی کرده. ایرانی‌ها اگر فقط همین یک پرده از حقیقت انگلیس را خوب ببینند، تا ابد دلشان با هر چه انگلیس و انگلیس‌مآب است صاف نمی‌شود.
یتیم‌خانه یک فرصت بزرگ برای ایرانی‌هاست. فرصتی برای تنظیم تنفر از یک پدیده‌ی بدذات که مدام می‌کوشد برگردد به ایران و بتازد در این مُلک.
طالبی را در این نبرد پرهزینه نباید تنها گذاشت. طالبی به جنگ عفریته‌های جنایت رفته.

روح الله رشیدی