تویی که نمی شناختمت!

به گزارش صریر، از سالهای نوجوانی و از اولین روزهایی که قدم در وادی مطالعه گذاشتم برایم مهم بود که بدانم آنالیز تاریخ حیات امام حسین(ع) به کجا منجر می شود و «حقیقت و واقعیت» حرکت ایشان چه بوده، بر چه مبنا و با کدام هدف و نتیجه.
نتیجه البته چندان مهم نبود، آنچه مهم بود، «هدف» بود و «برنامه» البته.
اقرار می کنم در طول تمام این سالها و با مطالعه مجموعه آثاری که در این حوزه یافتم، از «شهید جاوید» مرحوم صالحی نجف آبادی تا «پژوهشی در قیام عاشورا»ی استاد سید جعفر شهیدی، از مقاتل تا مراثی، از پیشا صفویه تا پسا انقلاب اسلامی، از مدعیان نظریه «حکومت» تا مدافعان نظریه «شهادت»، از معتقدان به «شهادت عرفانی» تا پیروان «حماسه انقلابی»، همه و همه بر حیرت شیرین و تلخم افزودند و بر پیچیدگی آن اتفاق عظیم.
شاعران هم که هر یک از ظن خود یار آن واقعه شدند و چه زیبا و گاه چه بی مرز!
با این همه، کماکان فهم مقوله «هدف» امام حسین(ع) از حرکت به سوی کوفه، برایم جذاب و مسئله ای برای تحقیق و مطالعه مداوم است.
این مهم است که آن حضرت در روز عاشورا «چند ضربه زخم خورد» و پیراهن و پیکرش «چند شرحه شد»، و اینکه «آب را بستند» و «در مقتل چه کردند» و… اما آنچه از همه اینها مهم تر و جدی تر و اصل تر است اینکه «هدف» او چه بود.
میان این همه گریستن و زاری بجا و درخور و زیبا و لازم، چرا پس از این همه سال عزاداری، از خودمان نمی پرسیم «هدف» او چه بود؟ هدف!
اما…
اخیرا کتابی را مطالعه کردم به نام «عاشورا پژوهی»؛ نوشتاری بسیار دقیق، جامع و مانع، پژوهش محور و ارزشمند از آقای محمد اسفندیاری که نشر محترم و معتبر «نی» آن را چاپ کرده است.
به نظرم این کتاب، بی تردید یکی از جدی ترین و دقیق ترین آثاری است که درباره مهم ترین موضوع مربوط به امام حسین(ع) یعنی «هدف» ایشان از حرکت عاشورایی، تألیف شده.
مطالعه دقیق و عمیق و حتمی این کتاب را به همه آنها که امام حسین(ع) برایشان مهم است و موضوعیت دارد، اکیدا توصیه می کنم.