تکلیف امید از دست رفته سرطانی‌های تبریز چه می‌شود!؟

احد نقش شور – صریرنیوز: مدیرعامل جمعیت هلال احمر آذربایجان‌شرقی در حالی ماجرای عدم راه‌اندازی و فعالیت بخش شیمی درمانی این مجموعه را با انداختن توپ در زمین دانشگاه علوم پزشکی تقلیل داده که خود او، مصداق “امیدآفرینی واهی” بین بیماران سرطانی استان در یک سال گذشته است!
“حمید منجم” که پس از حواشی تمام ناشدنی یک ماه اخیر جمعیت هلال احمر استان، از شائبه تخلفات مالی تا پرداخت پاداش غیرمتعارف به برخی از مدیران جمعیت به بهانه واگذاری استخر صدرا مراغه، به میان خبرنگاران آمده و در نشست خبری رسمی خود با خبرنگاران سخن می‌گفت، دلیل اصلی راکد ماندن و تعطیلی بخش شیمی درمانی مجموعه تحت امر خود را عدم تامین پزشک و کادر متخصص از سوی دانشگاه علوم پزشکی تبریز عنوان کرده است.
این بهانه تراشی و عذر بدتر از گناه، نمی‌تواند مایه تطهیر وی و تقلیل ترک فعلی باشد که پیش‌تر، تبلیغات فراگیر چنین پروژه ای را به خورد افکار عمومی داده و امیدی واهی نزد بیماران سرطانی که درگیر رنج بیماری و مشکلات ناشی از کمبود تخت های شیمی درمانی هستند، ایجاد کرده است!
سؤال اساسی در این میان این است که مدیرعامل جمعیت هلال احمر استان، چرا قبل از هرگونه هماهنگی و توافق بین بخشی با دانشگاه علوم پزشکی تبریز یا هر نهاد و دستگاه دیگر دولتی و فراتر از همه این ها، وزارت بهداشت، درمان و علوم پزشکی، مجموعه‌ای را راه‌اندازی کرده است که راسا، قادر به تامین پزشک و کادر درمانی متخصص آن نبوده و چنین مانور تبلیغاتی و پروژه سازی ناشیانه‌ای را، بدون طی مراحل اداری بین بخشی و به بهای امیدآفرینی کاذب در بین بیماران سرطانی چشم انتظار راه انداخته بود؟
سؤال دیگر این که، چرا تا پیش از رسانه‌ای شدن خبر تعطیلی مرکز شیمی درمانی هلال احمر، جناب منجم، در راستای ایفای مسؤولیت دولتی، حاکمیتی و اجتماعی خود، انتقادی از قصور یا بی اعتنائی دانشگاه علوم پزشکی تبریز به موضوع مطالبه تامین پزشک و کادر متخصص درمانی انجام نداده و در این خصوص اطلاع‌رسانی به موقع نکرده است؟
آیا این شکل از روشنگری، مصداق فرار به جلو و دامن زدن به دوقطبی جدید در فضای مدیریتی استان، بین هلال احمر و دانشگاه علوم پزشکی نیست؟ دوقطبی سازی که به نظر می‌رسد، بعد از یک ماه جنگ سرد و نیابتی این سازمان و مجموعه مدیریت شهری، حالا قرار است در زمین دانشگاه علوم پزشکی دنبال شود، جنگی که نه به شفاف‌سازی‌های مسؤولانه منجر خواهد شد، نه دردی از آلام بیماران سرطانی تبریز و استان درمان خواهد کرد و نه شاید، مفری برای عاقبت به خیری بازیگران اصلی میدان این دوقطبی‌سازی‌ها قلمداد خواهد شد!