آیا به «اتفاق»، «جوان» می‌توان گرفت!؟

صریرنیوز / احد نقش شور، «جوان ایرانی»، همایش، جشنواره و میتینگ لازم ندارد، جوان ایرانی، امید می‌خواهد، کار می‌خواهد، امنیت روانی و آرامش درون می‌خواهد، دل قرص می‌خواهد برای نفس کشیدن بی‌دغدغه و ساختن ایران برای خود و ایرانیان، بستری برای ایفای نقش موثر نیاز دارد، می‌خواهد دیده شود و مشارکت کند در ساختن آینده کشورش!
برخی اما، قصه «وفاق» و آشتی ملی را بد فهمیده‌اند، برای مقبولیت، دست به هر کاری می‌زنند، آدرس غلطی که برای تحقق وفاق نشان می‌دهند، خود، گمراه‌کننده‌ترین مسیری است که اتفاقا، «اتفاق» تلخ تر از اصل داستان را بازتولید می کند، غافل که، جوان ایرانی، «باور حکمرانی» را کم دارد، نه میتینگ و فستیوال‌های پرهزینه!
ما هم معتقدیم که “ایران جوان” با همین جوانان خلاق، توانمند، دلسوز، ایران دوست و باشعور شکل خواهد گرفت، انتظار داریم، جوان ایرانی، در عمل و نه در شعار، جدی گرفته شود و بر اساس شایستگی، جای مسوولان ناکارآمد، رانتی، قبیله‌ای، سهم الارث‌های انتخاباتی و سیاسی را در نظام مدیریتی و اجرائی کشور بگیرند و منشاء اثر باشند، نه اینکه همچون همیشه، زینت المجلس رویدادهایی باشند که هیچ نتیجه و دستاوردی برای خود جوانان و آینده آنان ندارند و تنها برای عده ای معدود و به نفع جمعی خودشیفته سیاسی، مدیریتی تدارک دیده می‌شوند.
جوان ایرانی، برای ساختن ایران جوان، به دیده شدن و باور قلبی مسوولان نیاز دارد، زندگی می خواهد، اشتغال پایدار می خواهد، ازدواج آسان می خواهد، سرمایه‌ای برای راه انداختن کسب و کارهای شخصی می خواهد، می خواهد به راحتی و با کم ترین محدودیت و بروکراسی، وام ازدواجش را بگیرد، طلا و سکه بی‌تورم می‌خواهد، مسکن نیاز دارد، خودرو ارزان و خوب می‌خواهد، نشاط و آرامش واقعی می‌خواهد، تسهیلگری دولت را می خواهد و ده‌ها مطالبه اصلی و واقعی دیگر!
شنیدن سخنرانی فلان وزیر و استاندار و مسؤول برای جوان ایرانی، نان و آب نمی شود، مسوول و کارگزار باید گره از کار فروبسته جوان ایرانی باز کند، جوان ایرانی، همایش و میتینگ ندیده نیست، کم کنسرت و بزن و بکوب قانونی و مجوزدار در این کشور نرفته است، دوران انتخابات و هیجانات و سوت و کف و هورا زدن به این و آن را هم ۶ ماه قبل از سر گذرانده، “جوان ایرانی” و “ایران جوان” همتی برای تولید کار و معاش و تسهیل گری زندگی اش می خواهد برای زیستن سهل!
“اتفاق” اصلی این‌ها هستند آقایان مسؤول!، دارم به این فکر می‌کنم که هزینه‌های برگزاری فلان همایش و جشنواره، برای چند جوان ایرانی، می‌توانست سرمایه ای برای اشتغال و رفاه و زندگی ایجاد کند؟
چه کسی به دنبال رقم زدن چنین «اتفاق» مهمی برای جوانان و ایران جوان است و آیا به «اتفاق»، «جوان» می تواند گرفت؟