یلدا فرصتی برای با هم بودن

اسگندریان – تبریز – صریرنیوز: بشریت در طول تاریخ ، برای بقا به ارتباطات اجتماعی نیازمنداست وزیباترین لحظه ی زندگی هر آدمی با هم بودن وآرزوی هر خانواده ای دور هم بودن است چون زندگی با در کنار هم بودن هست که جریان دارد و این دورهمی هاست که به انسان امید زندگی میدهد و زیباترین لحظات در زندگی هر آدمی را به نمایش می گذارد ، کاش قدر این لحظات را بدانیم و از زندگی واز باهم بودن لذت ببریم،ما در عصر ارتباطات زندگی می کنیم هر چند انسان های نسل عصر ارتباطات در ظاهر پر ارتباط ودر جمع زندگی می کنند، اما در بطن امر هیچ ارتباط حقیقی بین آنان برقرار نشده وبایک دیوار شیشه ای به دور خوداحاطه شده و اسیر سلول انفرادی هستند که ناخواسته بنا شده است.

ما در دورانِ بی‌سابقه‌ای از تنهایی زندگی می‌کنیم ، و ” زندگی در عصر ما تمرین تنهایی شده”، همه تنهایند،.. تنهایی به عنوان یک درد اجتماعی در بین جوامع به یک اپیدمی تبدیل شده است مکانیسم روانشناختی آن به معنای هشدار دادن نسبت به انزوا و تحریک ما برای دنبال کردن پیوندهای اجتماعی است، ما جوهر انسانیت یعنی ارتباط و با هم بودن رادر این عصر از یادبرده‌ایم، بشر دیروز در روابط انسانی خویش هیچ گاه طعم تنهایی و فقدان محبت را نمی چشید، اماامروز بیش از تمام دوران ها، تنهایی در جمع را تجربه می کند وپیوندهای انسانی عمیقی که به زندگی معنا می‌داد، هر روز ضعیف‌تر از قبل می‌شوند.

متاسفانه امروزه دغدغه‌ها و درگیری‌های مردم در جامعه افزایش پیدا کرده است به‌گونه‌ای که فرد دیگر حوصله یا زمان چندانی برای سپری‌کردن با اعضای خانواده ندارد وباایجاد شکاف میان‌نسلی عمیق میان والدین و فرزندان ، بسیاری از جوانان حوصله وقت گذراندن با والدین و یا اقوام خود را ندارند. تغییر خانواده گسترده به هسته ای و کوچک شدن بُعد خانواده، به شکل اجتناب ناپذیری موجب کاهش دایره روابط اجتماعی انسان ها شده است ،بانبود سواد رسانه‌ای و همچنین عدم فرهنگ‌سازی‌های لازم شاهدکاهش دوام ارتباط میان اعضای خانواده وکاهش نقش خانواده در مقابل تاثیرپذیری بالا از شبکه‌های مجازی هستیم، چراکه به‌طور متوسط افراد در طول شبانه‌روز زمان زیادی از وقت خود را در شبکه‌های مجازی به‌سر می‌برند که این خود به‌یقین می‌تواند پیامدهای منفی بسیاری را به‌دنبال داشته باشد، به‌گونه‌ای که درصدبالایی از انسان هادر کنار هم زندگی می‌کنند اما کمتر همدیگر را می‌بینند، بیشتر توجه خود را به شبکه‌های اجتماعی، فضای مجازی و تلفن همراه معطوف می‌کنند.

به گفته ماکس وبر ما جهان اطراف مان را می سازیم و به ناگاه این واقعیت عینی آنچنان برما تحمیل می شود که گویی قفس آهنینی است که ما خود را در آن گرفتار می بینیم، رشد تکنولوژی علیرغم مزایای فراوان مادی، در حوزه ارتباطات انسانی عقلانیتی صوری و خالی از محتوا را برایمان به ارمغان آورده است انسان‌ها خود را با وسائل ارتباطی سرگرم ساخته، از مسائل واقعی زندگی خانوادگی و اجتماعی‌شان غافل شده‌اند و بیشتر درون پیله‌هایی غیر واقعی که به دور خود تنیده‌اند، قرار می‌گیرند که یکی از محصولات زندگی عصر جدید است، عصر دیجیتال همانند عصر حجر، عصر آهن و عصرفضا در مورد مصنوعات دست بشر خیلی بیشتر صحبت می‌کند تا در مورد جامعه، برای اجتماعی‌ترین (گونه‌ی) مخلوقات که بدون عشق نمی‌توانند سعادتمند شوند به جز فردگرایی قهرمانانه دیگر چیزی به نام اجتماع وجود ندارد، تغییرات به قدری سریع است که سرعت فروپاشی اجتماعی بشر ملموس نیست نوعی جهان‌بینی هیچ‌انگاری زندگی، انزوای اجتماعی ما را به همراه این تغییرات ساختاری تقویت می کند. اگر تا دیروز این پدران، مادران، اقوام، آشنایان، و ریش سفیدان بودند که در ارتباطات نقش محوری و اساسی ایفا می کردند، امروز این پنجره های کوچک سیاه، سفید و خاکستری هستند که به سخن در می آیند و ما را با غریبه هایی به ظاهر هنرمند که شاید هنوز هم آن ها را نشناخته ایم، آشنا می سازند، عصر پناهندگی به فضای مَجازی ، عصر آدم هایی که در میان جمع اعضای خانواده و فامیل حضور دارند، اما بشدت احساس انزوا و تنهایی می کنندو مصداق آشنایان غریب را دارند هر روز در زندگی ما نمود بیشتری پیدا می کند، فضای مجازی زندگی ما را به تسخیر خود درآورده‌ است و فرصتی برای ارتباط مستقیم و چشم‌درچشم با همدیگر باقی نگذاشته‌است‌.

دانشگاهیان دم‌به‌دم از تحقیقات جدیدی رونمایی می‌کنند که می‌گوید وضعیت تنهایی به عنوان اپیدمی خاموش قرن حتی از آنچه فکر می‌کنیم وخیم‌تر است. در جدول رقابتِ کشنده‌ترین بیماری‌ها جایگاه تنهایی هر لحظه بالاتر می‌رود، بدتر از ۱۵نخ سیگار در روز، مرگ‌بارتر از چاقی و خانمان‌سوزتر از اعتیاد،وقتی به زندگی سنتی نگاه می‌کنیم، چنین چیزی در آن وجود نداشت،

ولی امروز این مسئله بسیار جدی شده است. یعنی هر چقدر تکنولوژی پیشرفت کرده و زندگی مدرن‌تر و مدرنیسم به عنوان جهشی فرهنگی با توسعه ی علمی و عملی ، نوید تغییراتی بنیادین دربهبود سبک زندگی مردم بر پایه منطق و خردگرایی را می داد، بازاحساس تنهایی فزونی یافته و به یکی از چالش های بشریت تبدیل می گردد.

تمام آنچه گفته شد، بیانی مختصر بود از وضعیت موجود، اما خیال ندارم بگویم وضعیت آن قدر ناامید کننده است که دیگر امیدی به چشیدن لذت ارتباطات نزدیک انسانی نیست. اتفاقا در همین عصر اگر خانواده ها نقش های خویش را به خوبی ایفا کنند، بسیاری نگرانی ها از بین خواهد رفت،اگر آنچه اسلام عزیز تحت عنوان صله ارحام و دیدار آشنایان از آن یاد کرده است، محقق شود، خواهیم دید که اعتیاد به نت، مواد مخدر و صدها مشکل روحی و روانی دیگر جوانان این مرز و بوم خود به خود حل خواهد شد،با تقویت اعتقادات مذهبی و بهرمندی مناسب از آداب و رسوم منطقه ای از جمله یلدا به عنوان آخرین شب پاییز و فصل خزان، درازترین شب تاریک سال را با آئین های ویژه شب یلدا که ریشه در رویداد کیهانی دارد در کنار خانواده بانتظار سپیده دم روشنایی سپری کرده و فضای بسیار مطلوب و مساعدی جهت مشارکت‌های اجتماعی و رفع چالش تنهایی ایجاد کرد به هر روی مسئولیت بسی سترگ وهریک از آحاد جامعه نقش بزرگی در رفع این معضل دارد وباید کاری کرد کارستان.

فرصت آیینه ها در پشت در مانده است،روشنی را می شود در خانه مهمان کرد،می شود در عصر آهن آشناتر شد، می شود جشنی فراهم کرد و از هر فرصتی برای انسجام خانواده بهره برد.

اسگندریان مدیر روابط عمومی راه آهن منطقه آذربایجان