صریر: در جایی خوانده بودم: « اعتبار آدمها به بودنشان نیست بلکه به دلهرهای است که بعداز نبودنشان حس میشود». تو آنقدر خوب بودی که در طول سالهای متمادی مدیریت اجرایی با تمام موانع و سنگاندازیها، لب به شِکوه وا نکردی و همیشه آن چهره بشّاش و گشاده رو را داشتی.