صریر: شهید مدنی در آتش اشتیاق به شهادت چون شیدا میسوخت، گاهی چون لب به سخن میگشود اشک امانش نمیداد و تلاطم روحش در پیش چشم دیگران هویدا میگشت و فضا از بوی عشق و نور اخلاص او آکنده میشد.