صریر: پیرمردی که بوی عشق و بوی نان میدهد. این پدر پیر تبریزی که از ناحیه زانوی دو پا دچار محدودیت حرکتی است ولی با این حال با یک عصا و چرخ دستی در کوچه پس کوچههای شهر تبریز به جمعآوری نان خشک مشغول است.