صریر: منتقدان ربع پهلوی؛ ارتباط یا همسویی مواضع تهمانده رژیم سابق با سازمان مجاهدین خلق را نشانهای از تقدم ملاحظات سیاسی شخصی بر حساسیتهای امنیتی و اجتماعی جامعه ایرانی ارزیابی میکنند.
صریر: تحولات ماههای اخیر نشان میدهد پروژه «آلترناتیوسازی» برای رضا پهلوی، وارد فاز نهایی و پرریسک خود شده است؛ فازی که در آن، وابستگی امنیتی به دشمن خارجی دیگر پنهان نمیشود، بلکه علنی و مطالبهمحور مطرح میگردد.
صریر: رسانههای غربی به جای بازتاب حقیقت تاریخ، در تلاشند تا تصویر ایدهآلی از رژیمی غیرمردمی، دستنشانده و فاسد ارائه دهند که در خدمت منافع استکباری غرب قرار داشت.
صریر: برخلاف تصویری که در برخی روایتها از فرآیند «توسعه و تمدن» در دوره پهلوی ارائه میشود، دادههای آماری و اسناد رسمی همان مقطع، روایتی متفاوت از حقایق آن دوران دارند.
صریر: واگذاری بحرین در سالهای پایانی دهه ۱۳۴۰ را میتوان یکی از مناقشهبرانگیزترین تصمیمات سیاست خارجی در دوره پهلوی دوم دانست؛ تصمیمی که بهعنوان نمادی از خیانت رژیم پهلوی شناخته میشود.
صریر: هیچ نشانهای گویاتر از این نیست که یک حکومت، برای درمان مردمش دست نیاز به بیگانه دراز کند. واردات پزشک از هندوستان در دوران پهلوی تنها یک تصمیم اداری یا راهحل موقت نبود؛ این اقدام، سند عریان درماندگی یک رژیم وابسته و نماد تحقیر ملتی بود که توان تربیت پزشک داشت اما اجازه رشد به آن داده نمیشد.
صریر: نفرت مردم آذربایجان به ویژه تبریزیها نسبت به رژیم پهلوی نه محصول یک رویداد منفرد، بلکه حاصل تلاقی حذف هویتی، اقتدار سیاسی، امنیتیسازی و تمرکزگرایی ساختاری بود.
صریر: در جنگهای کلاسیک، توپ و تانک تعیینکننده بودند؛ در جنگهای مدرن، روایت سلاح اصلی است.
صریر: در جنگهای مدرن، پیروزی همیشه با صدای بلند اعلام نمیشود؛ بسیاری از موفقیتها همانهایی هستند که جامعه فقط نتیجهاش را میبیند: امنیتِ برقرار.
صریر: امروزه از منظر سیاسی–راهبردی، سربازان گمنام امام زمان(عج) در خط مقدم مقابله با پروژههای نفوذ، جنگ شناختی و سناریوهای بیثباتسازی قرار دارند.